Little Cleo Hula Girl
Little Cleo Hula Girl — pochodzenie i wczesna historia. Pierwsza komercyjna wzmianka o Little Cleo pochodzi z 1 lutego 1953, kiedy nowojorska firma Seneca, założona w 1951 roku, wprowadziła ją na rynek. Założyciel, muzyk i autor piosenek Charlie Clark, zainspirował się egzotyczną tancerką z lat 30. o imieniu Cleo; chciał, aby ruch przynęty hipnotyzował drapieżniki tak jak tancerka jego. Projekt otrzymał oficjalny znak towarowy w 1962 roku. Na początku lat 80. Acme przejęła Seneca; produkcja trwała dalej, ale oryginalne grawerowanie Hula Girl na metalu zniknęło. Weterani amerykańskiego wędkarstwa wciąż utrzymują, że grawerunek tancerki przynosił szczęście na wodzie.
Budowa i docelowy połów. Charakterystyczną cechą konstrukcyjną Little Cleo jest wyraźne zgięcie w części ogonowej. Ten łuk zapewnia stabilność w prądzie i daje szeroką, toczeniową akcję, która prowokuje ataki drapieżników. Chociaż pierwotnie profilowano ją pod łososia, pstrąga i steelhead, w praktyce łyżka zachowuje się jako uniwersalne narzędzie i sprawdza się na szczupaka, duże okonie, bolenie oraz sandacza.
Stop-and-Go (gra na opadzie). Najbardziej produktywna metoda prowadzenia to stop-and-go. Przy równomiernym ściąganiu łyżka porusza się po szerokich zwrotach, ale większość brań następuje na pauzie. Gdy wędkarz zatrzymuje kołowrotek, Little Cleo nie spada jak kamień; ona „rozpływa się” — ślizga się i toczy z boku na bok. Optymalne pauzy to około 2–4 sekundy, w zależności od horyzontu łowienia.
Rozedrgany rytm. Przeplatanie szybkich ściągnięć z mocnym spowolnieniem powoduje, że przynęta zachowuje się inaczej przy każdej prędkości: przy prędkości porusza się chaotycznie, przy bardzo wolnym ściąganiu szeroko i leniwie się kołysze. Szybkie przerwanie rytmu wytrąca z równowagi bierne ryby i może sprowokować odruchowe branie.
Trolling. Przy trollingu prędkość łodzi trzeba dobierać ostrożnie. Łyżka powinna grać z dużą amplitudą, ale nie może się skręcać w korkociąg. Ważne jest wizualne sprawdzenie jej akcji przy rufie zanim wypuści się żyłkę na żądaną długość.
Uwagi o mocowaniu i haczykach. Nie wiąż przynęty na stały supeł przez oczko; sztywne mocowanie wypacza jej geometrię. Użyj agrafki z szerokim łukiem lub kółeczka typu split ring. W miejscach z zielskiem wymień fabryczny trójhak na duży pojedynczy haczyk z szerokim oczkiem — zmniejszenie masy i oporu w części ogonowej zwiększa szerokość ruchu i poprawia przechodzenie przez przeszkody.
Wybór kolorów. Srebrny z niebieskim lub zielonym pasem to baza na czystą wodę. Złote, miedziane i fluorescencyjne wzory, jak firetiger, stosuje się przy słabej widoczności, w wodzie torfowej lub o zmierzchu.
